Armenia - Sevan

Dzisiaj żegnamy Erywań. Czuję niedosyt. Jeśli nadarzy się okazja, chętnie tu wrócę, aby lepiej poznać stolicę Armenii.
Wstałam skoro świt - o godz. 6.00. Wyjazd zaplanowaliśmy między godz. 7.30, a 8.00. Mamy nadzieję, że w sobotni poranek ruch na ulicach Erywania nie będzie śmiertelnym zagrożeniem :) Śniadanie, pakowanie sakw i ruszamy. Zbliża się godz. 8.00. Naszym celem jest Jezioro Sevan. Trasę poprowadziliśmy drogą główną. 
Wyjazd z Erywania - KOSZMAR!!! Samochody pędzące z zawrotną prędkością i zero wyobraźni u kierujących. Po przejechaniu kilku kilometrów wjechaliśmy na drogę AH83 i z dwóch pasów zrobiły się cztery. Znaleźliśmy się na środku jezdni. Zmiana pasa ruchu - zjazd na skrajny prawy pas omal nie skończył się tragicznie. Jakiś mądruś w ciężarówce prawie wjechał w Krzyśka. Obserwowałam tą sytuację z tyłu, sparaliżowało mnie.  Po pewnym czasie kilku kierowców przy akompaniamencie klaksonów innych pseudokierowców przepuściło nas i zjechaliśmy na prawy pas. 
Odetchnęłam gdy opuściliśmy granice administracyjne Erywania. Teraz jechaliśmy utwardzonym poboczem. Było głośno, ale w miarę bezpiecznie. A takie mijaliśmy atrakcje...









Dojechaliśmy do rogatek miasta Sevan. Tu odbiliśmy w kierunku jeziora. Dojechaliśmy do wioski Lchashen (Łczaszen). Krzysiek telefonicznie zarezerwował nocleg. Czekając na przygotowanie pokoi, zostaliśmy skierowani do znajomej gospodarzy, która również prowadzi agroturystykę. Okazało się, że trafiliśmy do domu kultury poświęconego ormiańskiej tradycji oraz cywilizacji sevan - prehistorycznej społeczności z epoki brązu i wczesnej epoki żelaza (ok. II-I tysiąclecie p.n.e.), które zamieszkiwały tereny wokół wysokogórskiego Jeziora Sevan. Właścicielka będąca archeologiem opowiedziała nam o odkryciach archeologicznych po sztucznym obniżeniu poziomu wody w jeziorze. Malowidła na ścianach domu odzwierciedlają malunki odkryte w czasie prac archeologicznych.



Wnętrze domu wygląda imponująco - jadalnia, salon, kuchnia z piecem do wypieku chleba.




Właściciele agro, gdzie wynajęliśmy pokoje okazali się przemiłymi i serdecznymi ludźmi. Na codzień mieszkają i pracują w Erywaniu. Mają dwoje dzieci - syna i córkę. Córka studiuje malarstwo na Sorbonie. W domu jest pełno jej obrazów.
Gospodyni poczęstowała nas herbatą, domowym ciastem i owocami. Spędziliśmy z nimi miły wieczór.


W domu gospodarze urządzili również muzeum. Właściciel oprowadził n po wnętrzach. 



A na zewnątrz urządzili letnią jadalnię. 

Spodobało się nam tak bardzo, że postanowiliśmy zatrzymać się u przemiłych gospodarzy dwie noce :)