Armenia - Sevanavank

Dzisiaj zamierzamy dojechać do Dilijan, jednak główną atrakcją będzie monastyr Sevanavank - zabytkowy ormiański klasztor z IX wieku położony na półwyspie Sewan. 


Budzik nastawiłam na godz. 6.10. Lubię leniwe poranki, gdy bez pośpiechu mogę przygotować się do dalszej drogi. Pałeczkę w kuchni przejął Paweł. Na śniadanie szef kuchni poleca jajecznicę. Z ormiańskim chlebem i surówką z pomidorami smakowała wybornie. Rowery przygotowane.  Jeszcze herbata, chwila rozmowy, pożegnanie z gospodarzem i ruszamy w drogę. Jest godz. 9.30.

Do Sevan jedziemy główną drogą. Miasto, jak miasto, przeciętne, za to mieszkańcy nieprzeciętni. Zatrzymaliśmy się rozglądając za pocztą i od razu podeszło do nas kilka osób. Pytali skąd jesteśmy, dokąd jedziemy, w czym można nam pomóc. 


Do monastyru dojeżdżamy przed południem. Nie jesteśmy pierwszymi turystami. Nie dziwi mnie to, przecież Sevanavank jest popularnym miejscem turystycznym oraz ważnym zabytkiem historii i kultury Armenii.

Klasztor położony na skalistym półwyspie nad Jeziorem Sevan. Początkowo półwysep był wyspą, oddzieloną od brzegu wodami. Mnisi przybyli pod koniec VIII wieku, wznosząc skromną kaplicę i cele. Dzięki dogodnej lokalizacji klasztor stopniowo się rozrastał — dodawano mury, baszty strażnicze, kościoły i inne zabudowania.
Dziś z IX-wiecznego kompleksu pozostały tylko dwa kościoły — Surb Arakelots i Surb Astvatsatsin — stojące pośród licznych chaczkarów. 
W ciągu swojej historii klasztor Sevanavank przetrwał najazdy armii arabskich, wojsk Tamerlana i innych. Po tym, jak ostatni mnich opuścił go w 1930 r., klasztor przestał funkcjonować. 
Historia Sevanavank jest przesiąknięta legendami, w tym opowieścią o Mashtots Eghvardetsi i księżniczce Mariam. W 874 r. Mariam założyła klasztor po tym, jak Mashtots miał wizję dwunastu apostołów nakazujących mu wznieść kościół ku ich czci. 








Przy ścieżce/kamiennych schodach prowadzących na klasztorne wzgórze sprzedawcy rozłożyli kramy z pamiątkami. 


Jedziemy dalej. Droga przebija się pod przełęczą  Dillijan 2257 metrowym tunelem. Krzysiek jechał już przez ten tunel, podobno da się przejechać. Jestem jednak sceptyczna - szaleńcza jazda miejscowych kierowców, spaliny, to nie będzie przyjemne. Ponadto ominą nas piękne widoki. Jednak na moich kolegów mogę liczyć. Wszyscy za jednego, jeden za wszystkich - czy jakoś tak to leciało ;) Omijamy tunel starą drogą!







Widoki są przepiękne, a jakie były serpentyny na zjeździe - niesamowite!  

Późnym popołudniem dojeżdżamy do Dillijan. Jemy obiad i meldujemy się w hostelu. Mamy urocze kocie towarzystwo.



Dzień powoli dobiega końca.