Wycieczki
| Dystans całkowity: | 14450.22 km (w terenie 591.00 km; 4.09%) |
| Czas w ruchu: | 580:11 |
| Średnia prędkość: | 22.43 km/h |
| Maksymalna prędkość: | 58.18 km/h |
| Liczba aktywności: | 110 |
| Średnio na aktywność: | 131.37 km i 6h 31m |
| Więcej statystyk | |
O brzasku dookoła Szczecina
-
DST
56.18km
-
Czas
02:33
-
VAVG
22.03km/h
-
VMAX
37.06km/h
-
Temperatura
18.0°C
-
Sprzęt Gravel
-
Aktywność Jazda na rowerze
Mój pobyt w Szczecinie powoli dobiega końca. Wkrótce tu wrócę :) A dziś o brzasku pojechałam na krótki pożegnalny spacer.
Wykręciłam kółeczko przez Przylep, Stobno, Ramin, Bismark, Blankensee, Dobrą, Wołczkowo, Bezrzecze :)
Kategoria Wycieczki
Barlinek i Myślibórz
-
DST
145.44km
-
Czas
06:48
-
VAVG
21.39km/h
-
VMAX
43.00km/h
-
Temperatura
23.0°C
-
Sprzęt Gravel
-
Aktywność Jazda na rowerze
Dzisiaj jadę do Barlinka i Myśliborza. Zaczynam w Choszcznie, dokąd dojeżdżam pociągiem. Trasa liczy +- 140 km, z czego około połowa prowadzi ścieżkami rowerowymi.
Do Myśliborza jadę Trasą Pojezierzy Zachodnich. Jechałam już tym szlakiem do i z Myśliborza. Trasa jest urokliwa, wiedzie śladem kolejki wąskotorowej.
Z Myśliborza do Szczecina wracam przez Banie i Gryfino.
Jezioro Barlineckie
Ratusz w Myśliborzu
Zabytkowa stacja kolejowa w Lubianie
Park im. Św. Jana Pawła II w Pełczycach
Wejście do Barlineckiego Parku Krajobrazowego
Rynek w Barlinku
Deptak nad Jeziorem Barlineckim 
Dawny Dom Kolejarzy w Dzikowie
Ścieżka rowerowa przed Myśliborzem 
Mury obronne w Myśliborzu
Baszta Prochowa
Brama Nowogródzka w Myśliborzu
Kościół pw. Św. Jana Chrzciciela w Myśliborzu
Kategoria Wycieczki
Prenzlau
-
DST
139.45km
-
Czas
06:39
-
VAVG
20.97km/h
-
VMAX
40.62km/h
-
Temperatura
20.0°C
-
Sprzęt Gravel
-
Aktywność Jazda na rowerze
Jadę do Prenzlau. Byłam tu już dwukrotnie "przejazdem" kręcąc pięćsetki. Dziś jednak Prenzlau w Brandenburgii jest celem mojej wycieczki. Z trasą pomógł oczywiście kolega.
W średniowieczu Prenzlau otoczone było murami obronnymi. Zachowała się znaczna część obdarowań, częściowo odbudowana po zniszczeniu w czasie drugiej wojny światowej.
Zamierzałam wyjechać o świcie, a w rezultacie wyjechałam o godz. 7.00. Granicę przekroczyłam w Lubieszynie. Pewnie nie pierwszy raz, jednak dziś myślałam, że Garmin zażartował ze mnie synchronizując trasę z Komootem i przerobił ją "po swojemu". Przy samej granicy droga przypomina trasę ekspresową, a dojeżdżając nie dostrzegłam ścieżki rowerowej po stronie niemieckiej. Samochody straży granicznej - myślałam, że coś pomyliłam. Na szczęście zaraz za granicą pojawiła się ścieżka :) I właśnie ta dbałość o rowerzystów podoba mi się u naszych zachodnich sąsiadów. Przy ruchliwych drogach są najczęściej ścieżki rowerowe. U nas również ta zasada jest powoli wprowadzana, np. moja ścieżka rowerowa przy wojewódzkiej w moich rodzinnych stronach :)
Jadę przez Bismark, Löcknitz, Brüssow. Drogi fajne, pogoda w porządku, dlatego nie rozumiem skąd u mnie ten dziwny niepokój. Może to przez napotkanego kota w Löcknitz?
Sielskie widoki w Grimme
oraz urokliwe malowidła w Carmzow nie zagłuszają we mnie tego dziwnego przeczucia.
U naszych sąsiadów podoba mi się nie tylko dbałość o rowerzystów, ale także zamiłowanie do ozdabiania posesji i domów oraz jak się dziś przekonałam - wiat przystankowych. Nie wiem, czy oni od nas, czy my od nich zapożyczyliśmy zwyczaj pokrywania malowidłami przystanków. Niemniej jednak wygląda to świetnie!
Dzisiaj pogoda jest taka sobie. Gdy dojechałam do Prenzlau, nad miastem zawisły ciemne chmury. Ograniczyłam przez to swoje zapędy "zwiedzacza". Będzie powód, aby wrócić do Prenzlau i zapomnieć się spacerując jego ulicami.
Prenzlau jest stolicą powiatu Uckermark, leży na zachodnim brzegu jeziora Unteruckersee. Pierwsze wzmianki o Prenzlau pochodzą z 1187 r., zaś prawa miejskie zostały nadane w 1234 r. Nazwa miasta prawdopodobnie nawiązuje do słowiańskiego imienia Przemysław. Od połowy XIII wieku zostało częścią Marchii Brandenburskiej, a od początku XVIII wieku zostało włączone do Królestwa Prus. Pod koniec drugiej wojny światowej około 85 % centrum miasta zostało zniszczone. Odbudowa nastąpiła w latach pięćdziesiątych.
Jadę nad jezioro Unteruckersee. Moja trasa prowadzi ścieżką wzdłuż jego brzegów.
Jadę w kierunku Penkun. Na podjeździe w Penkun zerwał mi się łańcuch... Pewnie przy zmianie biegów coś poszło nie tak i... spełniło się moje przeczucie. Zamierzam dojść pieszo do Szczecina, ale mój spacer kończy się w Krackow. 
Z opresji ratuje mnie kolega, przyjeżdża autem zaopatrzony w skuwacz. Usuwa uszkodzone oczka łańcucha, skuwa i mogę jechać dalej :)
Dodam, że przed Krackow zatrzymał się przy mnie starszy pan - jechał rowerem. Zapytał co się stało, na migi pokazałam na łańcuch, sprawdził- znalazł uszkodzone oczko. Stwierdził "kaput", mówiąc, pokazując i kreśląc na piaszczystej ścieżce trasę - wskazał mi gdzie mieszka, abym przyszła, to pomoże w naprawie :) Życzliwych ludzi, jak widać można spotkać wszędzie, to jest bardzo budujące. Nie skorzystałam z pomocy, bo dojechał kolega.
Do Szczecina wracam przez Nadrensee, Ladenthin, Warnik. W Warniku wjeżdżam na moją ulubioną ścieżkę z widokiem na panoramę Szczecina.
Karwowo, Przecław, Warzymice i jestem w domu. Dojechałam. To był udany dzień :)
Kategoria Wycieczki
Drezdenko
-
DST
175.72km
-
Czas
08:15
-
VAVG
21.30km/h
-
VMAX
42.21km/h
-
Temperatura
36.0°C
-
Sprzęt Gravel
-
Aktywność Jazda na rowerze
Przez Drezdenko przejeżdżałam 2, lub 3 lata temu kręcąc z kolegą pięćsetkę. Urzekło mnie to miasteczko, choć widziałam je jedynie w nocnej scenerii. Już wtedy postanowiłam, że wrócę tu na dłuższą chwilę.
Z trasą, jak zwykle pomógł kolega. Pierwotnie planowałam jechać ze Szczecina do Drezdenka, a stąd do Krzyża i powrót do Szczecina pociągiem. Jednak uznałam, że taka kolejność nie pozwoli mi w pełni nacieszyć się tą dłuższą chwilą. Więc o godz. 6.28 wsiadłam do pociągu w Szczecinie i wysiadłam w Krzyżu o godz. 7.38.
W Krzyżu jestem po raz kolejny. Dotychczas miasteczko kojarzyłam tylko z zaniedbanym budynkiem dwora. Pamiętam, jak bardzo byłam zaskoczona, gdy pierwszy raz tu przyjechałam. Okazało się, że Krzyż to urokliwe miasteczko.
Na stacji w Krzyżu znajduje się nietypowy zabytek - parowóz Ol49-82. Lokomotywę wyprodukowano w 1953 r. w Fabryce Lokomotyw im. Feliksa Dzierżyńskiego w Chrzanowie. Pociąg został wycofany z użytku w 1989 r., a od 1993 r. stoi na stacji jako stały pomnik.
Budynek poczty polskiej z początku XX wieku.
ulica Poznańska
Żegnam Krzyż. Jadę do Drezdenka. Droga jest urokliwa. Wiem, że to będzie dobry dzień i piękna wycieczka.
Droga za Krzyżem
Drawa
Noteć/most na Noteci
Dojechałam. Jestem w Drezdenku. Spędzam tu +- dwie godziny. Kręcę się po urokliwych uliczkach, odpoczywam na ławeczce na rynku, zajadam się miejscowymi lodami. Jest ciekawie, błogo i pysznie :) 
Centrum Promocji Kultury
Wieża Ciśnień
Ukwiecony dom
Skwer im. Ludwika Lipnickiego
Stary Rynek
Plac Wileński - Drezdenkowska betonoza
Budynek Urzędu Miasta i Gminy
Kościół Przemienienia Pańskiego
Zabytkowy budynek Szkoły Podstawowej nr 1 im. Janusza Korczaka
Deptak
Lodziarnia
Drezdenko to urokliwe miasteczko. Będąc tutaj miałam wrażenie, że czas płynie wolniej. Ktoś powie - " tu nic się nie dzieje". I właśnie ten spokój stwarza niepowtarzalny klimat.
Przed godz. 11.00 ruszam w drogę. Wracam do Szczecina. Termometr na moim liczniku pokazuje 30 stopni na plusie. Z nieba leje się żar. To będzie długa droga :)
Ścieżka rowerowa za Drezdenkiem
Ścieżka rowerowa za Drezdenkiem
Przynotecko
Chwila odpoczynku nad Jeziorem Panieńskim za Pełczycami
Droga za Laskówkiem
Równo
Droga przed Płońskiem
Ruiny gotyckiego kościoła w Płońsku
Mechowo
Kościół w Mechowie
Ścieżka rowerowa przed Pyrzycami
Borzym - ścieżka rowerowa do Gryfina
Ścieżka rowerowa przed Gryfinem
Ścieżka rowerowa przy granicy polsko-niemieckiej
W Rosówku wjechałam do Polski. Kołbaskowo, Przecław i Szczecin. Dojechałam. Przyznam, że się ujechałam. Za Pełczycami było wciąż i wciąż pod górkę. Garmin nawet zasygnalizował podjazd przed wioską Równe. Skwar mnie zmasakrował, ale nie odebrał apetytu na kolejne wycieczki :)
Podsumowując - było hardkorowo i piękne, więc c.d.n. :)
Kategoria Wycieczki
Zawieprzyce
-
DST
141.09km
-
Czas
05:40
-
VAVG
24.90km/h
-
VMAX
41.92km/h
-
Temperatura
25.0°C
-
Sprzęt Specialized
-
Aktywność Jazda na rowerze
Dzisiaj kolejna wycieczka z cyklu "Ciekawa Lubelszczyzna". Wybrałam się do Zawieprzyc.
Zawieprzyce to mała wieś z bogatą historią położona nad Wieprzem, kilkanaście kilometrów od Lublina. Atrakcją, oprócz malowniczego położenia są ruiny zamku i otaczające je budynki podworskie oraz park. Prawdopodobniej na początku XV wieku istniał tu zamek obronny, ochraniający trakt królewski wiodący na Litwę. W latach 1674-1679 właściciel Atanazy Miączyński na miejscu starego zamku wybudował pałac barokowy, oficynę, kaplicę pw. św. Antoniego Padewskiego oraz lamus. W XIX wieku zespół pałacowy otoczono wysokim murem z arkadami i bramą wjazdową. Ostatnim właścicielem był Krystyn Ostrowski. Po II wojnie światowej teren stał się własnością Skarbu Państwa.
Zawieprzyce mają również swoją legendę o nieszczęśliwej miłości i duchach. Jest przerażająca.
Działo się to w Zawieprzycach, w drugiej połowie XVII wieku. Jan Nepomucen Granowski, kasztelan lubelski walczył pod Wiedniem u boku Jana III Sobieskiego, za co otrzymał od króla dwa tysiące jeńców tureckich. Ich wykup miał mu zapewnić znaczny dochód. Jeńcy zostali wysłani do majątku kasztelana w Zawieprzycach. Pomiędzy nimi znajdowała się piękna Greczynka Teofania i jej narzeczony Laskaris, którzy w obozie tureckim byli zakładnikami danymi przez Macedonię. Uroda Teofanii została dostrzeżona przez możnowładcę. Granowski zapragnął jej jako swojej nałożnicy. Gdy mu się opierała, z zemsty skazał na karę chłosty jej ukochanego. Gdy i to nie złamało oporu dziewczyny rozkazał, swoim pachołkom zamurować kochanków żywcem w jednej z podziemnych ponurych cel, dając im tylko wiadro wody i bochenek chleba.
Brat dziewczyny - Heraklius w poszukiwaniu jej dotarł po wielu latach do Zawieprzyc, przedstawiając się jako włoski malarz, Adrea di Pella. O losie swojej siostry dowiedział się od samego kasztelana, który opowiedział mu o mordzie.
Następnie rozkazał, by ten ozdobił malowidłami dopiero co wykończoną kaplicę pałacową. Malowidła miałyby być umieszczone pod kopułą kaplicy i przedstawiać życie Granowskiego pełne chwały i glorii. Malarz zgodził się pod warunkiem, że nikt mu nie będzie przeszkadzał podczas pracy. Malował przez prawie rok. Malowidło przedstawiało co będzie się działo z kasztelanem po jego śmierci. Kiedy ten ochłonął z pierwszego szokującego wrażenia i dowiedział się kim jest malarz, rozkazał swemu marszałkowi Marcinowi Śliwce, by podobnie jak kochanków zamurował go żywcem. Odtąd zaczęły pojawiać się duchy w zawieprzyckim zamku. Nocami ożywały postacie kochanków, jak i malarza i krążyły po zamkowych komnatach. Na ród Granowskich spadać poczęły różne nieszczęścia. 
Do Zawieprzyc jadę znanymi mi drogami przez Osrtów Lubelski, Kolechowice, Rozkopaczew. Przystanek robię w Kijanach. Nazwa miejscowości pochodzi od jeńców wojennych przyprowadzonych z Kijowa i tu osadzonych w roku 1018 przez Bolesława Chrobrego. W XVI wieku Kijany były gniazdem rodowym Kijańskich herbu Serokomla. W XVII wieku stał tu duży zamek obronny należący do Firlejów, a przy nim istniała mała wieś z kościołem. W końcu XVII wieku dobra były własnością książąt Sanguszków. W 1880 r., gdy właścicielem był Stanisław Sonnenberg, pałac przebudowano.
Obecnie pałac Sonnenbergów w Kijanach przedstawia smutny widok. Popada w ruinę. Znalazłam informację, że pałac odkupiło Starostwo Powiatowe w Łęcznej, więc jest szansa, że kiedyś odzyska dawny blask.
Kościół p.w. św. Anny w Kijanach. Wybudowany na przełomie XVII i XVIII wieku w stylu barokowym.
Dojechałam. Przejeżdżam przez most na Wieprzu i jestem w Zawieprzycach, a dokładnie na terenie zespołu parkowo-pałacowego. Tworzą go kopiec, oficyna barokowa z XVIII wieku, barokowa brama wjazdowa, ruiny zamku z XVII wieku, barokowa kaplica zamkowa z końca XVII wieku, lamus z pierwszej połowy XVII wieku.
Kopiec z figurą zwieńczoną żelaznym krzyżem (mógł być formą dziękczynną Atanazego Miączyńskiego za jego szczęśliwy powrót z odsieczy wiedeńskiej w 1683 roku lub wg legendy, upamiętniający parę tragicznych kochanków zamurowanych w zamku).
Pozostałości muru z początku XIX wieku
Park
Stajnia, brama wjazdowa i oficyna. Obecnie prowadzona jest renowacja bramy wjazdowej i oficyny.
Barokowa brama wjazdowa została wzniesiona z końcem XVII lub na początku XVII wieku. Stajnia została wybudowana na początku XIX wieku.
Lamus z pierwszej połowy w XVII wieku. Początkowo mieściła się tam zbrojownia, później skarbiec. Obok lamusa znajdował się niegdyś tzw. „dworek Skłodowskich”. Dworek wybudowano dla dzierżawcy majątku, po pożarze pałacu w 1838 r. W latach 1862–1911 funkcję tą pełnili członkowie rodziny Skłodowskich, najpierw Ksawery, stryjeczny brat dziadka Marii Skłodowskiej-Curie, a później jego syn – Bolesław. W 1883 r. spędziła tu wakacje przyszła noblistka.
Barokowa kaplica zamkowa p.w. św. Antoniego Padewskiego z końca XVII wieku
Ruiny barokowego pałacu wzniesionego w XVII w. przez Atanazego Miączyńskiego.
Z Zawieprzyc do domu wracam rowerowym skrótem :) Jadę ponownie do Ostrowa Lubelskiego :) Trasa prowadzi przez Serniki. Zaintrygowała mnie kościelna wieża, więc zrobiłam kolejny przystanek.
Kościół św. Marii Magdaleny. Świątynia została wybudowana w latach 1758–1766 i ufundowana przez Eustachego Potockiego, wg projektu Jakuba Fontana. Budowla została konsekrowana w 1779 roku.
I jeszcze coś, czego się nie spodziewałam :)
Przystań kajakowa nad Wieprzem.
Pozostało już tylko dojechać do domu. To był bardzo udany dzień :)
Kategoria Ciekawa Lubelszczyzna, Wycieczki
Jabłoń Augusta Zamoyskiego - rzeźbiarza i rowerzysty
-
DST
115.94km
-
Czas
04:33
-
VAVG
25.48km/h
-
VMAX
33.89km/h
-
Temperatura
25.0°C
-
Sprzęt Specialized
-
Aktywność Jazda na rowerze
Pogoda pokrzyżowała moje dzisiejsze rowerowe plany. Zamierzałam pojechać do Zawieprzyc - niewielkiej miejscowości w powiecie łęczyńskim. Znajduje się tam Zespół Pałacowo-Parkowy. Z Zawieprzycami wiązana jest również ciekawa legenda o nieszczęśliwej miłości. Niestety nad okolicami, które chciałam odwiedzić od południa miały przechodzić burze. Cóż, pojadę tam innym razem.
A dzisiaj celem mojej rowerowej wycieczki z cyklu "Ciekawa Lubelszczyzna" stał się Jabłoń - wieś położona w powiecie parczewskim. Jej wizytówką jest pałac Zamoyskich.
Historia wsi sięga połowy XV wieku. Początkowo Jabłoń był własnością królewską, następnie stał się własnością rusińskiego rodu Połubińskich. W XVII w wieś należała do Firlejów, a w końcu XVIII w do Aleksandra Sapiehy, którego wnuczka Emma Potocka, zamężna za Piotrem Strzyżowskim, osiadła tu w 1815 r. W 1856 r. dobra Jabłoń odziedziczyła Amelia Łubieńska, a w 1884 r. odkupił je August Zamoyski z Różanki dla swojego syna Tomasza. W 1891 r. w miejsce starego pałacyku Strzyżowskich wzniesiono poźnoklasycystyczny dwór według projektu Ksawerego de Makowo Makowskiego. W latach 1904-1905 zrealizowano budowę nowego, okazałego pałacu w stylu późnego gotyku angielskiego z elementami renesansowymi i manierystycznymi, prawdopodobnie według projektu architekta wiedeńskiego Ferdinanda. Fellnera. Stary pałacyk został połączony z nowym ćwierćkolistym łącznikiem i od tamtej pory funkcjonuje jako jego boczne skrzydło. Pałac był rezydencją luksusową i na ówczesne czasy bardzo nowoczesną. Posiadał centralne ogrzewanie, kanalizację, klimatyzację grawitacyjną, oświetlenie elektryczne a nawet windę. Od 1999 r. pałac jest w rękach prywatnych. 
W Jabłoniu 28 czerwca 1893 r. urodził się syn Tomasza Zamoyskiego - August Zamoyski - najwybitniejszy polski rzeźbiarz pierwszej połowy XX w. Obdarzony był on silną osobowością, zdobył wszechstronne wykształcenie, uprawiał sport - jeździł konno i na rowerze, biegał, pływał, a także żeglował. Jego najbardziej spektakularnym wyczynem sportowym był rajd kolarski na trasie Paryż – Zakopane, o długości 2928 km. August Zamoyski wystartował ze stolicy Francji 7 sierpnia 1925 roku – miał na przejazd 21 dni. Takie były ustalenia zakładu „o furę pieniędzy z argentyńskim multimilionerem”. Wydarzenie było szeroko komentowane zarówno w prasie polskiej, jak i zagranicznej. 
W Jabłoniu kultywowana jest pamięć o Auguście Zamoyskim. W 2011 r. otwarto Muzeum Augusta Zamoyskiego, poświęcone jego życiu i twórczości. W odnowionych wnętrzach dawnego czworaka folwarcznego przygotowano nowoczesną aranżację obejmującą pamiątki po artyście, fotografie, listy i materiały archiwalne. 
Ps.
Uzupełniając dodam, że inspiracją kolarską dla Augusta Zamoyskiego był srebrny medal zdobyty przez reprezentację polskich kolarzy na VIII Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu w 1924 r. Sportowa pasja stała się powodem zakładu z bogatym marszandem brazylijskim. Zakład o sumę 40 tysięcy franków dotyczył tego, czy August Zamoyski przejedzie na rowerze w 21 dni, trasę z Paryża do Zakopanego. Umowa między polskim artystą a brazylijskim marszandem zawierała szereg szczegółów, np. to, że Zamoyski wybrał sobie trasą przez Alpy, ale stołować się i nocować miał w tanich hotelach. Zakład dozwalał na to, by za cyklistą jechał automobil z szoferem, który w razie awarii mógł naprawić rower. Najwyższym punktem trasy była Przełęcz Stelvio. Na mecie na Krupówkach artystę oczekiwał tłum i przygrywała kapela góralska. August Zamoyski zakład wygrał.
Kategoria Ciekawa Lubelszczyzna, Wycieczki
Moryń
-
DST
138.64km
-
Czas
06:47
-
VAVG
20.44km/h
-
VMAX
45.18km/h
-
Sprzęt Gravel
-
Aktywność Jazda na rowerze
Wielokrotnie jadąc ścieżką rowerową - Trasą Pojezierzy Zachodnich przejeżdżałam "obok" Morynia. Dzisiaj gród nad Jeziorem Morzycko stał się celem mojej wycieczki.
Ścieżka rowerowa za Rosówkiem
Blumberg
Schönow
Droga przed Mürow
Kamienna rzeźba w pobliżu Mündesee
Droga między Dobberzin a Crussow
Droga między Crussow a Stolpe
Stolpe - widok na Stolpe i wieżę Grützporr
Ścieżka przy Odrze
Widok na Starą Odrę przy śluzie Hohensaaten
Most pieszo-rowerowy w Siekierkach - widok na część niemiecką
Most w Siekierkach - widok na część polską
Trasa Pojezierzy Zachodnich
Stacja Klępicz - przystań rowerzystów
Rynek w Moryniu - widok na Ratusz i Fontannę Wielkiego Raka.
Zgodnie z miejscową legendą o Wielkim Raku, z jeziora czasem wyłania się wielki rak, będący wcieleniem dawnego obrońcy miasta o imieniu Rak, który obronił mieszkańców Morynia od śmierci głodowej. Gdy miasto było oblężone przez wojska brandenburskie, on przedostał się na zewnątrz i sprowadził pomoc. Niestety on sam został on zabity. 
Kościół Ducha Świętego
Mury obronne 
Geopark “Kraina Lodowca nad Odrą”
Jezioro Morzycko
Moja wycieczka dobiega końca. Dojeżdżam do Godkowa, a stąd pociągiem wracam do Szczecina.
Kategoria Wycieczki
Złocieniec
-
DST
139.45km
-
Czas
06:08
-
VAVG
22.74km/h
-
VMAX
44.19km/h
-
Sprzęt Gravel
-
Aktywność Jazda na rowerze
Na weekend przed powrotem do pracy przyjechałam do Szczecina. Wypadałoby ciut porowerować, więc po raz kolejny pojechałam do Złocieńca. Z trasą pomógł mi kolega. 
Droga leśna przed Sownem
Przemocze
Droga/grobla na Jeziorze Ińskim
Ińsko
Ścieżka rowerowa za Ińskiem
Storkowo - wiata przystankowa 
Droga za Storkowem
Jezioro Bucierz Duży
Jezioro Kociół
Mielenko Drawskie
Kościół w Mielenku Drawskim - pw. Matki Bożej Królowej Polski, wybudowany w 1662 r. na miejscu wcześniejszej średniowiecznej świątyni, zniszczonej w czasie wojny trzydziestoletniej (1618-1648).
Dworzec w Złocieńcu
Do Szczecina wróciłam pociągiem :)
Kategoria Wycieczki
Dookoła szczecińskiego komina
-
DST
123.40km
-
Czas
05:34
-
VAVG
22.17km/h
-
VMAX
51.72km/h
-
Temperatura
20.0°C
-
Sprzęt Gravel
-
Aktywność Jazda na rowerze
Szczecińscy znajomi zaprosili mnie do wspólnego rowerowania do Pasewalk. Nie mogłam nie skorzystać z takiej okazji. Wprawdzie miało padać (i padało), ale kto upartemu zabroni :)
Jasne Błonia
Droga przed Blankensse
Kościół w Mewegen
Pałac w Krugsdorf
Kula gruzu Pasewalk (Trümmerkugel Pasewalk)
Baszta Prochowa (Pasewalker Pulverturm)
Rynek w Pasewalk
Brama miejska (Prenzlauer Tor)
Mury miejskie
Wieża Kiek in die Mark
Szutrowa droga za Pasewalk
Wszechobecne wiatraki
Droga przed Nadrensee
Kategoria Wycieczki
Hołowno - Kraina Rumianku
-
DST
114.42km
-
Czas
04:36
-
VAVG
24.87km/h
-
VMAX
37.61km/h
-
Temperatura
27.0°C
-
Sprzęt Specialized
-
Aktywność Jazda na rowerze
Kolejna wycieczka z cyklu "Ciekawa Lubelszczyzna". Dzisiaj wybrałam się do Hołowna - Krainy Rumianku. 
Hołowno to malownicza wioska, która od 2008 r. określana jest mianem Krainy Rumianku lub Rumiankową Wioską. Znajduje się tu Ośrodek Edukacji Regionalnej, w którym organizowane są liczne imprezy i warsztaty. Można między innymi nauczyć się piec chleb, zażyć kojącej, rumiankowej kąpieli, ulepić gliniany garnek lub własnoręcznie utkać płótno. 
Cudowne, urokliwe miejsce. W tym niezwykłym zakątku na Polesiu Lubelskim czas jakby się zatrzymał. Można tu odpocząć od codziennego pędu i zgiełku.
Ps.
I w takich oto urokliwych okolicznościach przyrody pojawiła się trójka z przodu mego licznika :)
Kategoria Ciekawa Lubelszczyzna, Wycieczki
